Blog - Latest News

Geld
Nooitmeervrijwilligerswerk.nl

www.ervaringenvantweefreelancers.nl – 2009

‘Nee hoor, ik ben niet voor mezelf begonnen. Ik heb eerst drie maanden sabbatical en dan zie ik wel.’ Zo begon mijn freelance carrière. Bang om te falen en geen klanten te krijgen, gaf ik mezelf drie maanden ‘vrij’. Om te spelen. In die drie maanden moest het me lukken om een goed klantenbestand op te bouwen. En dat werkte! Vanaf het eerste moment was ik actief en had ik talloze aanvragen. Er was echter één probleem: het was allemaal voor gratiesj.

Vrijwilligerswerk doe ik al zo lang ik het me kan heugen. Een website maken voor die ene arme stichting, PR doen voor mijn eigen vereniging, huisstijltje voor een kennis zus en een persbericht voor een kennis zo. Ik vond dat een kwestie van investeren en dat was het ook wel. Regelmatig kreeg ik vanuit die klussen-om-niet serieuze offerteaanvragen en die werden ook verzilverd. Maar het vrijwillige werk bleef zich aandienen en ik raakte in de knoop. Want de tijd die ik aan al die leuke, maar onbetaalde, opdrachten besteedde, moest ik eigenlijk steken in werk dat brood op de plank bracht. En er kwam een moment dat het vrijwillige werk mijn eigen workflow serieus in de weg ging zitten.

Dat was het moment dat er keuzes gemaakt moesten worden. Ik selecteerde één opdrachtgever die niets te besteden heeft, maar waar ik wel graag voor werk. Gewoon omdat het mij voldoening geeft. De rest stootte ik af. En ik moest het woord ‘nee’ gaan gebruiken. Vaak vroeg ik namelijk niet eens naar het budget, uit een raar soort gêne, maar dat zou ik veranderen. Bij elke aanvraag stuurde ik een officiële offerte. Nog bleef ik letten op de achtergrond van de opdrachtgevers en hield ik rekening met mijn uurtarief. In de culturele sector is er nou eenmaal veel minder geld te besteden dan in de gemeentelijke hoek. Opvallend was het aantal offertes dat níet werd omgezet in een klus. Mensen hoopten toch gebruik te kunnen maken van mijn teerhartigheid en waren zelfs een beetje verbolgen dat ik mezelf ging beschermen en zomaar een brutale offerte stuurde. Ze verwachtten zelfs dat ik na een beetje gezeur tóch voor nop aan de slag zou gaan. Dit soort aanvragen nam trouwens snel genoeg af, want ik bleef volhouden. Met moeite. Want het was weer een investering in contacten. Toch? En ik leerde er weer wat van. Toch? Ja. Leuk. Maar op een bepaald moment moet je stoppen met dat geneuzel. Mijn portfolio was goed gevuld en daar hoefde ik het niet meer voor te doen. Grow up. En zo geschiedde.

Ik blijf het echter moeilijk vinden. Een kleine organisatie in de cultuur heeft geen geld, maar wil wel van mijn diensten gebruik maken. Ik zal er een dag aan kwijt zijn en ik maak een nette offerte met een heel laag tarief. Maar eigenlijk weet ik op voorhand al dat ik de opdracht niet krijg. Moet ik dan nog verder omlaag gaan? Wat stelt zo’n dagje nou voor? Wil ik koste wat kost die opdracht? Of laat ik hem schieten? Ja. Ik laat hem schieten. Weliswaar met een knoop in mijn maag, want elk beetje is een beetje. Maar ik houd mijn poot stijf. Ik werk niet voor een ander, ik werk voor mij. En dat betekent dat ik me aan mijn eigen gestelde minimum uurtarief moet houden. Want als ik mezelf, als vrijwilliger of niet, niet serieus neem en op waarde kan schatten, hoe moet een opdrachtgever dat dan doen?

 

© Kunstig Communiceren - Theater, tekst & beeld
ugg ҩ` ֩` ugg `ȥ֩` ޥ륤 ͥåͨ؜ ugg å ugg ֩` եå ˚ݥ󥭥 ugg `ȥ֩` ` `ȥ֩` ȩ` ugg { ugg ܥ ȡ줿